Yüzümde bir gülümsemeyle yürüyorum ışığa doğru geceli gündüzlü. Mutluluğun ışık olduğuna inanıyorum artık. Gündüzleri yürümek çok kolay, ya geceleri? Korku, tedirginlik ve acaba sorusu... Sürekli arkama bakmazsam rahat etmiyo içim. Arkama bakıp gördüklerm bazen (keşke)ler bazen de (iyiki)ler...
Birbirine dolanmış bi'kaç ipim var bu hayatta. Onları ayırmak teorik olarak çok basit ama tanımlayamadğım şeyler yalanlıyo tüm gerçek olan doğruları. Her şey yolunda giderken gidilen yolun yanlış olduğuna inandırabiliyo. O zaman yüzümdeki gülümseme sahte kalıyo bu hayatta. Ozaman çok üzülüyorum.
Tüm acılar dinmişken, başardım demişken hala soru işaretlerinin olduğunu anlamak üzse de, geçmişteki daha büyük acıların beni tüm bu acılardan uzaklara ittiğini ve özlediğim şeylerden soğuttuğunu hatta tiksindirdiğini görüp başarmaya bi adım daha yaklaşıyorum.
Tüm bunlara sebep olan insanı hala sevmek, yanında olmayı istemek, ona yardım etmeye çalışmak içimde hissettiklerimden dolayı çok zor. Mutlaka sınr koymak gerektiriyo. Sınır koymak daha da zor bazen. Biraz özgür bıraktığımda kendimi çok acıyo hatta gözlerim doluyo. Zar zor ayırdığım ipler yeniden dolanıyo, arap saçına dönüyo.
Ama artık iplerle uğraşmayacağım. Uğraşırsam hayatım mahvolacak yine. Oldukları gibi kalsınlar. Oldukları gibi kabullendim artık tüm ipleri.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder